We vernamen onlangs het overlijden van Urbain Muylaert.

Urbain werd geboren in 1940 en beleefde z’n kinderjaren tijdens de 2^de wereldoorlog. Als boerenzoon wist Urbain al snel wat hard werken was. Urbain was ook een flinke student en behaalde een ingenieursdiploma. In die hoedanigheid ging hij werken bij ‘den tram’. Hij schopte het tot een directeursfunctie bij de MIVB.

Z’n huwelijk met Lea werd bekroond met 3 kinderen en later ook 5 kleinkinderen. Urbain was een fiere papa en opa. Vaak vertelde hij me wat z’n kinderen en later z’n kleinkinderen allemaal bereikten op professioneel en op sportief vlak. Zo was hij heel trots op z’n kleindochter die voetbalde bij Anderlecht.

Op sportief vlak was Urbain een kanjer die een sterke fysiek koppelde aan een zeer groot doorzettingsvermogen. Ondanks z’n sterke fysiek heeft Urbain meermaals ernstige gezondsproblemen gekend, die hij telkens weer overwon.

Begin jaren tachtig haspelde hij met z’n boezemvriend Roger Spriet de gehele Ronde van Frankrijk af.

In 1980 behaalde hij tijdens de Ronde van Tenerife als eerste de top van de Pico del Teide na een legendarische beklimming in een verzengende hitte.

Urbain was één van de initiatiefnemers van De Gordel. Zo herinner ik mij nog dat we een paar weken voor de allereerste Gordel met groep 1 het parcours gingen verkennen.

De laatste jaren was het door de leeftijd allemaal wat moeilijker geworden, maar Urbain bleef tot een paar weken geleden wekelijks enthousiast meefietsen met groep 5.

Met Urbain verliest de club één van z’n boegbeelden, een enthousiaste en optimistische vriend!

We zullen hem missen.

1980: Ronde van Tenerife. Urbain als 4^de van links

1982: Ronde van Frankrijk met Roger Spriet

1987: Giro delle Dolomiti. Links naast Urbain z’n zoon Koen

2020: Opening seizoen. Urbain als vierde van links gehurkt

Jean-Pierre was gedurende een aantal jaren lid van onze club.

Met verbazing hebben wij het droevig nieuws vernomen, Marie-Christine Goossens, echtgenote van onze voorzitter Mil is overleden.

Voor de vrienden, “MC”, hebben wij beter leren kennen toen een vijftiental jaar geleden Mil voorzitter werd.
MC was gedreven, een bezige bij, liever werken achter de toog dan op een stoel te moeten stil zitten. Ze was een kei in het vervaardigen van tafelcreaties en het versieren van de feestzaal tijdens de WTC evenementen, ze zat boordevol ideeën..
Toen haar dierbare zoon Joeri een aantal jaar geleden plotseling wegviel hebben wij een andere MC leren kennen, het vuur was uitgedoofd en eigenlijk kwam ze het heengaan nooit echt te boven.

De laatste keer dat we haar ontmoetten, stapte ze uit haar splinternieuwe Peugeot, we verweten
haar van fier madammeke, ze zag er enthousiast uit en het ging de goede kant uit met haar kwaaltjes
van de laatste maanden. Niemand kon toen vermoeden dat het de laatste keer zou zijn dat we met
haar een babbel maakten.

Ze was de sterke vrouw achter onze voorzitter, zijn steun.

Wij wensen Mil en zijn zoon Christophe veel sterkte toe in deze zware beproeving.
MC was slechts 65 Jaar oud, de uitvaart heeft zaterdag 29 mei 2021 plaats in familiekring, gevolgd door de as verspreiding op het kerkhof van Rode.

We zullen haar ongelooflijk missen na onze fietstochtjes, als tafelgenoot met haar wit wijntje…

Christian

Rouwbrief : RK venster Marie-Christine Goossens

Plaats een bericht

Na vele jaren hun groep met hart en ziel geleid te hebben, gaven Bea (groep 5) en Roger (Groep2) hun ontslag als baankapitein.

Het bestuur wil hen uitdrukkelijk bedanken voor de jarenlange fijne samenwerking en inzet!

Wie zich geroepen voelt om in hun voetsporen te treden, mag contact opnemen met het bestuur.

Met spijt in het hart hebben wij het overlijden vernomen van onze oud café baas Henri Weemaels. (1949-2021).

Na de stopzetting van het Binnenhof verhuisde Henri naar de kust (Oostende) waar hij al een zestal jaar permanent verbleef. Hij bezweek zaterdag 10 januari aan een hersenbloeding vlak voor hij naar bed zou gaan. Hij had gekeken naar de voetbal en was ook blij met de overwinning van KVO, ploeg waarvan hij ondertussen supporter was geworden. In de namiddag had hij naar dagelijkse gewoonte zijn wandeltocht gedaan.

Henri verkeerde nog in goede gezondheid, zijn heengaan was totaal onverwacht..

Hij was slechts 71 jaar oud.

Aan Lisette, aan Ilona wensen wij veel sterkte toe in deze beproeving

Wie meer wil weten over Henri : kijk naar onze website rubriek Binnenhof

“Maneke” is niet meer…
Wij hebben het overlijden vernomen van Julien Sergeys.
Julien was DE oprichter en stichter van de wielertoeristen van de Hoek in 1973, samen met zijn vriend Henri Steenhouwer “Stella” die voorzitter werd. Julien werd en bleef secretaris tot 1980. Door zijn initiatieven en beslissingen werd de basis van de WTC gelegd. Het was ook de periode van de opmars van het wielertoerisme in Vlaanderen.
In het beroepsleven was hij Politieagent in Rode, een beroep dat hij tot zijn pensioen uitoefende. Veel boetes heeft hij niet uitgeschreven, met een kwade blik wees hij op je fouten, het was voldoende, vele dorpsgenoten waren onder de indruk.
In de omgang en uiteraard bij pot en pint was hij een zeer toffe kerel, niet op zijn tong gevallen en kon moeiteloos “oneliners” uit zijn mouw schudden.
Het leven heeft hem niet gespaard van enkele zware tegenslagen die hij blijkbaar niet te boven kwam.
Julien verbleef de laatste jaren van zijn leven in het rusthuis de Groene Linde waar hij ook overleed.
De laatste keer dat ik hem ontmoette vroeg ik hem of hij mij nog herkende. Zijn antwoord was: “neen, maar ik denk wel dat je veel op café zit…”
Dergelijke opmerking had ik van Julien verwacht, zo zal hij in mijn memorie blijven verder leven. Van de stichtende WTC leden blijven enkel Pol Vankeerberghen en Willy Azare nog over….
Aan zijn zoon Alain en de ganse familie bieden wij onze oprechte deelneming aan.

Christian N

Julien als sportbestuurder bij een uitstap naar het Zwarte woud in 2004

Tot op hogere leeftijd bleef Julien zijn fietstochtjes maken met de club

2003: ter gelegenheid van het dertigjarig bestaan van de club. Behalve van Julien moesten we de voorbije jaren ook al afscheid nemen van Michel Corridor, Norbert Hindrijckx, Henri ‘Stella’ Steenhouwer en ‘Belleke’, de vrouw van Fons Vandergucht ‘Fons Krol’ peter van onze club sinds de beginjaren.

Een tijdje geleden contacteerde Martin Rommelaere me.
Martin is jarenlang een gepassioneerd lid geweest van onze club.
Nu geniet Martin van een welverdiend pensioen in het verre Florenville.
Maar hij draagt WTC De Hoek nog steeds in z’n hart.
In volgend tekstje schrijft hij hoe het allemaal begon…

In 1977 kreeg ik een Ludofiets voor bewezen diensten van mijn buurman Werner Cleemput. Op een zaterdagavond bij een pakje frieten met heerlijke vissalade bij Lowie de visboer (ook een gebuur) gaat het gesprek al vlug over de fiets! “Ga je morgen niet mee per fiets naar de Ronde van Vlaanderen kijken? Samen op weg dus met Lowie en Julien Sergeys (Maneke). Amai! Om er direct u goesting van te krijgen, maar zo begon mijn wielercarrière. Vermits Lowie door zijn zaak alleen op zondagnamidag kon fietsen, besloot ik met hem mee te gaan. Samen met Willy de coiffeur en Susse Degelas (beenhouwer). Ik word al vlug opgemerkt door onze melkboer (Polle Vankeerbergen) en ik word lid van WTC De Hoek. Vanaf dan begon ik te rijden met groep 1 onder leiding van Fons Vansummere en Polle de melkboer. Mijn oude Ludo voldeed al snel niet meer, maar dankzij Lowie kon ik een echte Eddy Merckx fiets kopen van Jean-Pierre Berghmans (in die tijd helper van Eddy bij het roemrijke Molteni). Fier als een gieter vertrok ik naar het Ardennenbrevet! Ik wist niets af van voeding en had een aantal zwarte pensen meegenomen. Al vlug besefte ik dat dit niet de beste sportvoeding was. Urbain Muylaert gaf me enkele tips over voeding. Daarna heb ik nog 6 maal het Ardennenbrevet gereden zonder zorgen. De klassiekers volgden elkaar in een snel tempo op: Parijs-Brussel, Ronde van Vlaanderen, Milaan-San Remo, Brussel-Luxemburg-Brussel en alle brevetten van de wielerbond (BBR). Ik behaalde de federale medaille. Ik herinner me nog een brevet in Nederland: we reden op een prachtig, breed fietspad kilometers lang met de volgwagen van de club in ons zog! Op het einde van dat fietspad stonden betonnen paaltjes waardoor onze volgwagen rechtsomkeer moest maken. Gevolg was dat wij uren zonder eten en drinken hebben gereden want uiteraard stak ons geld ook in de volgwagen! We waren indertijd zo gemotiveerd dat we zelfs aan powertraining deden bij Jean en Alice in het Brouwershuis en tweemaal per de week gingen we joggen onder leiding van Fons Vansummere. In 1980 stond WTC De Hoek aan de wieg van De Gordel. In 1987 besloot ik, nadat ik Belgisch kampioen op rollen werd in Charleroi, om 7 maal De Gordel te rijden. Gesteund door Luc Engels ging ik in 1988 de uitdaging aan om 8 maal De Gordel te rijden met een MTB van Kettler. WTC De Hoek is een prachtige club waaraan ik veel te danken heb!
Maar alles heeft zijn tijd van komen en gaan! In mijn luie zetel geniet ik nu van al die mooie herinneringen.

Tot wederhoren, Martin

Ik vond het logo wat oubollig en in afwachting van wat inspiratie werd enkel een wiel gebruikt.

Dit logo werd toendertijd verkocht als sticker (toen nog in de mode) en afgedrukt op T-shirts om onze Tenerifetocht te financieren.
De inspiratie was plotseling daar, mijn testosteron (ik was nog jong) eiste een meer sportieve “macho” renner.
Als je het mij nu vraagt vond ik mijn ontwerp van toen iets te complex :

Een Oost- of West-Vlaamse club vroeg mij om het logo ook te mogen gebruiken voor hun wielerclub.
Dit logo werd afgevoerd in 2003, ik werd voorzitter en ik was van oordeel dat we terug eens een up-to-date renner als logo moesten hebben, zonder de zwarte pet en met een helm, en ‘Cycling Team’ bovenaan i.p.v. ‘Wielerclub’ :

Ook al is dit logo intussen al bijna 20 jaar oud, ik vind dat het nog “iets” heeft. Het lettertype werd aangepast door toenmalig secretaris Michel Mougros die van oordeel was dat het een krachtiger lettertype moest zijn, zeker om op de truitjes te drukken. De contouren van de renner werd ook iets krachtiger :

Bij recente wielerlogo’s wordt veel gebruik gemaakt van een schaduwraster, wat mooi oogt bij afdruk (zie RvV, enz..) op papier. Dit is evenwel niet bruikbaar als afdruk op shirts (loopt dicht). Ons logo werd destijds ook digitaal op CD gebrand door Guy zijn schoonbroer Eddy, maar ik weet echt niet meer waar die CD beland is…
Voilà, in ’t kort de geschiedenis van het WTC logo…

Christian N.